ปัจจัยกำหนดการลงทุนทางตรงในต่างประเทศของไทยรายภาคการผลิต
Determinants of Thailand's Sectoral Outward FDI
 
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สินีนาฏ เสริมชีพ
อาจารย์ ดร.ปิยะพรรณ ช่างวัฒนชัย
 
การลงทุนทางตรงในต่างประเทศของไทยเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงที่ผ่านมา โดยมีการออกไปลงทุนทั้งในภาคการผลิตขั้นต้น ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการ ทั้งในประเทศกำลังพัฒนาและประเทศพัฒนาแล้ว และมีแนวโน้มที่จะเพิ่มสูงขึ้น นอกจากนี้ยังเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญในการพัฒนาประเทศในอนาคต หากแต่งานวิจัยในอดีต เน้นการศึกษาในระดับบริษัท การศึกษาในแต่ละอุตสาหกรรม และการศึกษาในระดับประเทศ ดังนั้น จึงควรมีการศึกษาการออกไปลงทุนในต่างประเทศในระดับภาคการผลิต เพื่อพิจารณาปัจจัยที่มีผลต่อการออกไปลงทุนในแต่ละภาคการผลิต ในแต่ละกลุ่มประเทศผู้รับเงินลงทุน ว่ามีความแตกต่างกันหรือไม่ การศึกษาครั้งนี้จะใช้กรอบแนวคิดของ Push-pull factors และแรงจูงใจในการออกไปลงทุนในต่างประเทศเพื่อแสวงหาตลาด เพื่อแสวงหาทรัพยากรธรรมชาติ เพื่อแสวงหาประสิทธิภาพในการผลิต และเพื่อแสวงหาสินทรัพย์เชิงกลยุทธ์ ในการวิเคราะห์ปัจจัยกำหนดการลงทุนทางตรงในต่างประเทศของไทย ในช่วงปี 2548-2555 โดยพิจารณาจำแนกตามภาคการผลิตและประเทศผู้รับการลงทุน ซึ่งมีจำนวน 28 ประเทศ และศึกษารูปแบบและแนวโน้มการออกไปลงทุนในต่างประเทศของไทยในอนาคต เพื่อนำเสนอข้อเสนอแนะเชิงนโยบายต่อไป
 
วัตถุประสงค์ของการวิจัย
  1. เพื่อศึกษาปัจจัยกำหนดการลงทุนทางตรงในต่างประเทศของไทย โดยพิจารณาจำแนกตามภาคการผลิตของประเทศไทย ซึ่งประกอบด้วย ภาคการผลิตขั้นต้น (Primary sector) ภาคอุตสาหกรรม (Manufacturing sector) และภาคบริการ (Service sector)  และจำแนกตามประเทศผู้รับการลงทุนซึ่งประกอบด้วย กลุ่มประเทศกำลังพัฒนา และกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว
  2. เพื่อศึกษารูปแบบและแนวโน้มการออกไปลงทุนในต่างประเทศของไทยในอนาคต